 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Editoriaal 1 minuut stilte. 11 uur. Een nationale dag van rouw. Iedereen wordt even stil. Het ondenkbare gebeurt. Een autobus vol met jonge mensen, op de drempel van de volwassenheid, crasht tegen de muur van een tunnel in Sierre, Zwitserland. De tol is waanzinnig hoog: 22 jongeren en 6 volwassenen laten hun leven. De anderen die het ongeluk overleefd hebben, zijn voor hun leven getekend, soms fysiek maar zeker ook psychisch. Hoe heeft dit kunnen gebeuren ? Onmiddellijk is de vraag gesteld naar de verantwoordelijkheid, terecht. Er moet grondig onderzocht worden waar het mis gelopen is. Waren er technische oorzaken ? Zijn er menselijke fouten begaan ? Het rechterlijk onderzoek is nog niet afgesloten. De vraag naar de oorzaak van deze ramp blijft voorlopig onbeantwoord. Iedereen heeft meegeleefd, iedereen heeft de beklijvende beelden gezien van een schier oneindige rij van lijkwagens op de autostrade, iedereen heeft de herdenkingsplechtigheden op TV gezien of de foto’s in de pers gezien. Het verdriet van de ouders, broers en zusters, grootouders, familieleden, vrienden en kennissen die een kind verloren hebben in het busongeval is nauwelijks draaglijk. Kan dit verdriet ooit slijten? Ik wil namens de VWVA-leden onze innige deelneming betuigen aan iedereen die rechtstreeks of onrechtstreeks getroffen is door dit ongeval. De juiste woorden vinden is niet makkelijk, maar onze gevoelens van medeleven zijn oprecht. Ongevallen gebeuren spijtig genoeg (te) veel. Het noodlot treft jongeren en ouderen, mannen en vrouwen, arm en rijk. De gevolgen van ongevallen zijn vaak onvoorspelbaar. Zoals er vaak schierongevallen gebeuren, zijn er ook ongevallen waarvan de gevolgen niet in verhouding staan tot de oorzaak. Een volledig risicoloos bestaan bestaat niet, wel kunnen de nodige maatregelen genomen worden om deze risico’s te minimaliseren en zo mogelijk volledig te elimineren. Wie ooit nauw betrokken geweest is bij een ernstig, eventueel dodelijk, ongeval kan zich beter een idee vormen van het eindeloos verdriet dat gepaard gaat met een dergelijk menselijk verlies. Als preventie-adviseur en bedrijfsarts moeten we alles in het werk stellen om (arbeids)ongevallen te voorkomen. In 2010 waren er 82 dodelijke ongevallen op de werkplaats, wel wetende dat de dodelijke ongevallen maar de top van de ijsberg zijn en dat voor ieder dodelijk ongeval er een veelvoud van ongevallen is met ernstige en minder ernstige menselijke schade. De Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) organiseert elk jaar op 28 april de Werelddag voor veiligheid en gezondheid op het werk. Het doel van deze dag is de aandacht te vestigen op het belang van preventie om zoveel mogelijk arbeidsongevallen en beroepsziekten op de werkplek te vermijden. Misschien zullen de recente gebeurtenissen in Sierre ons ook gevoeliger maken voor de problematiek van ongevallen in het algemeen en arbeidsongevallen in het bijzonder. In het vorig infoblad (december 2011) werd een oproep gedaan om het lidmaatschap van onze vereniging te hernieuwen. Wie dat nog niet gedaan heeft, kan vooralsnog zijn lidmaatschap hernieuwen door contact op te nemen met Lies Van Meerbeek (lies.vanmeerbeek@med.kuleuven.be) of Jeanine Dams (jeanine.dams@med.kuleuven.be) van het VWVA-secretariaat, Kapucijnenvoer 35/5, 3000 Leuven (tel: 016/33 70 80 of 016/33 70 85) en het lidgeld van 40 Euro over te schrijven op rekeningnummer IBAN BE04 4286 1351 5131 BIC KRED BE BB van collega Johan Cardinaels, penningmeester.
|
||
